Afgelopen twee maandagen heb ik jullie meegenomen in het jonge leven van Corrie ten Boom en haar leven als twintiger. Dit doe ik omdat zij een inspiratiebron is voor mij en ik hoop ook voor jou. Ik vind haar een geweldige vrouw van God, een sterke verzetsheldin en een groot influencer. Corrie kende Jezus heel goed en ze had al vanaf haar vijfde jaar een groot en levend geloof.

In haar boek ‘In het huis van mijn vader‘ heb ik mooie fragmenten gevonden, waarin Corrie ten Boom ons meer vertelt over haar kinderjaren. Zowel over haar baby- en kindertijd, als de tijd dat ze (jong) volwassene is.

Want wist jij dat de familie ten Boom vele kinderen van zendelingen in hun huis, een warm en gezellig thuis geeft?

Leeg Nest

Het is 1920 en Vader ten Boom, Betsie en Corrie zitten aan de grote ovale tafel. De eens zo gezellige met Ten Booms gevulde tafel is op deze drie na, leeg.

Het idee dat Corrie en Betsie jaren daarvoor met moeder hebben gedeeld, begint aan tafel vorm te krijgen. Het is het idee om kinderen van zendelingen in hun huis, een thuis te geven. Veel van deze kinderen worden naar huis gestuurd omdat het niet mogelijk is om bij de ouders op het zendingsveld te blijven. Hier in Nederland worden ze in een groot tehuis geplaatst.

Bij een bezoekje aan zo’n tehuis krijgt Corrie medelijden met deze meisjes en jongens. Moeder ten Boom krijgt de plannen van haar dochter, vlak voor haar sterven, nog mee en zegt: “Als je de Heer wilt dienen door zendingskinderen op te voeden… Ik geloof dat het heel erg de moeite waard is, Corrie.”

Niet lang nadat het verlangen in Corrie is gegroeid en ze dit gedeeld heeft, komt broer Willem op visite. Hij weet niet dat in huis Ten Boom het verlangen aanwezig is om kinderen van zendelingen op te vangen. Hij vertelt dat er kinderen van zendelingen zijn, die op korte termijn een nieuw thuis moeten hebben.

Corrie vertelt: “Vader antwoordde: “We zullen ervoor bidden, Willem.” Willem wist dat hij Vader niet tot een besluit kon dwingen voordat hij gebeden had. Dat was de manier waarop er in onze familie beslissingen werden genomen.”

“We zullen ervoor bidden, Willem.”

Twee dagen later arriveren twee zussen en een broer. Er is rekening gehouden met de komst van de meisjes maar niet met de broer. Bij het vertrek vraagt de broer van de meisjes: “Kan ik niet in dit huis blijven bij de oude heer met de baard? Ik moest al afscheid nemen van pappa en mamma. Ik wil niet ook nog afscheid nemen van mijn zusjes.”

Vader ten Boom zegt daarop gelijk dat de jongen natuurlijk ook mag blijven. Op dat moment bestaat het gezin uit zes personen

Corrie wandelt veel met de kinderen, haar optimisme voor het leven en voor de kinderen spat van de bladzijdes af. Ik zie haar wandelen door de straten van Haarlem naar de duinen, waar ze veel te vinden zijn. De kinderen lopen en dansen om Corrie heen, ze willen heel dichtbij haar zijn. Ze amuseren zich, ze zingen volop en leren ondertussen vele levenslessen van die wijze en lieve Corrie.

Al snel wandelt er nog een dochter van zendelingen mee, het is wederom een meisje die de familie ten Boom opvangt in hun huis. Kort hierna komen er nog twee meisjes bij. Het huis is gevuld met kinderen en de groep wandelaars naar de duinen, groeit steeds groter.

Met een grote groep jongeren in huis zijn er ook uitdagingen. De film doet zijn intrede en als Betsie en Corrie er achter komen dat één jongere hier stiekem heengaat, vertelt Corrie dat ze de film niet verbiedt, maar dat ze andere dingen zo aantrekkelijk maakt, dat de jongeren niet al te veel belangstelling krijgen voor dit soort bijzondere nieuwigheden.

Ondanks dat Betsie en Corrie niet getrouwd zijn, zijn ze blij met alle liefde die ze van de kinderen krijgen en die ze zelf aan de kinderen kunnen geven. De opvoeding van al deze tieners is niet altijd eenvoudig. Maar Corrie zoekt hiervoor dagelijks de Here, en bespreekt met Hem alles wat er speelt en nodig is.

Het is grappig om te lezen dat Corrie zichzelf geen groot gymnaste vindt. Toch geeft ze de jongeren in het clubwerk, wat ze op dat moment ook nog steeds doet, gymnastiekles.

Halverwege deze lessen is het tijd voor Bijbelles. Corrie vertelt een verhaal aan de kinderen met een Bijbelse Waarheid. Deze les duurt vaak zo’n twee tot vijf minuten, het is dus kort maar zeer krachtig.

Met ondertussen zeven kinderen in de Beje, is het er druk en rumoerig. Ondanks alle rumoer, is Vader ten Boom nog steeds rustig in de huiskamer bezig met het schrijven van zijn weekblaadje over het horloge vak. Ondanks de concentratie die Vader hiervoor nodig heeft, kijkt hij af en toe op naar de kinderen en glimlacht naar ze. De kinderen noemen hem intussen ‘Opa’.

Corrie hoort Vader ten Boom op een dag praten met een bezoeker, die verwondert is over al het lawaai en het gelach in de Beje. Corrie hoort Vader zeggen: “Onze kinderen zijn zo gehoorzaam…. weet u, ze maken nooit ruzie met elkaar en zijn altijd bereid elkaar te helpen. Het zijn gewoon engelen.” Op dat moment zucht Corrie omdat ze onderweg naar boven is, om met Puck te praten over de ‘engelachtige’ manier waarop Puck zei: “Ik haat Leslie”.

Puck vertelt eerlijk aan Corrie dat ze hatelijke gedachten heeft. Waarop Corrie haar leert om deze gedachten en zonden aan de Here Jezus te vertellen, om zo plaats te maken voor de Heilige Geest en Zijn Liefde.

’Die hoop is geen valse hoop, omdat Hij ons hart gevuld heeft met zijn liefde door de Heilige Geest die Hij ons heeft gegeven.‘

‭‭Romeinen‬ ‭5‬:‭5‬

De wandelingen naar de duinen zijn nog steeds een gewoonte op de zondagmiddagen. Inmiddels hebben de meisjes de leeftijd dat ze ontdekken dat jongens best interessant zijn. De meisjes stellen Corrie, liggend in de duinen, vele vragen: Of tante Kees (Corrie) een man zou willen hebben, getrouwd wil zijn of verloofd is geweest. Dat is het moment dat Corrie ook vaak vertelt over Karel.

Karel is de jongen op wie Corrie verliefd was en met wie ze verwacht had te gaan trouwen. De moeder van Karel had alleen een ander plan voor Karel bedacht, zij wilde voor hem een rijk meisje.

Toen Karel zijn rijke verloofde kwam voorstellen aan Corrie, had Corrie het daar heel moeilijk mee.

Omdat Corrie verdrietig is, spreekt ze met de Here, en zegt tegen Hem: “Heer, ik wil U toebehoren met lichaam, geest en ziel. Ik reken op Uw overwinning, Heer Jezus, over die wond die me pijn doet. Laat Uw overwinning zichtbaar worden, ook over mijn leven als vrouw.”

Ondanks dat het soms moeilijk is en er strijd is, vertelt Corrie aan de meisjes dat zij een heel gelukkig leven heeft en liefde ontvangt die alle verstand te boven gaat. Ze krijgt deze liefde van de Here en ook van alle mensen om wie ze zoveel geeft en voor zorgt, waaronder de meisjes.

Het is zo prachtig om te lezen dat Corrie haar passie voor de Here op nummer 1 staat. Niet alleen in haar persoonlijke leven maar ook in het clubwerk. Corrie is actief in zowel de Haarlemse meisjesclubs, de bijbehorende kampen als de gymnastiekclubs (waaruit de padvindstersclubs in Nederland ontstaat). Tijdens al deze clubs blijft Corrie het evangelie aan de kinderen delen.

Op een avond tijdens het kamp, vertelt Corrie dat er iets opmerkelijks gebeurt. Ze zingt een lied met daarin de tekst: “Vrees toch geen nood – ’s Heren trouw is groot.” Corrie zegt: “Plotseling hoorde ik afschuwelijke geluiden om me heen. Het was alsof er tussen de bomen wezens waren, die me tot zwijgen wilden brengen. De geluiden zwollen aan en werden zwakker.” Corrie weet dat ze in de voorste linie van de strijd staat, maar op overwinningsgrond is. Ze roept, tijdens het zingen, naar de Heer of Hij haar wil bedekken met Zijn bloed, en zodra ze klaar is met het lied, is het stil om haar heen.

Corrie doet navraag of de meisjes ook iets hebben gehoord. Zij antwoorden dat Corrie nog nooit zo mooi heeft gezongen, verder hebben ze niets gehoord.

Het evangeliseren tijdens onder andere de kampen en de clubavonden wordt niet door iedereen gewaardeerd. Tijdens de vergadering met bestuursleden en leidsters staat een dame op en zegt tegen Corrie: “Ik houd niet van de methode van uw clubs in Haarlem. Al dat gepreek!” Corrie antwoord met de woorden uit Romeinen 10:14.

’Maar als zij niet in Hem geloven, hoe kunnen zij Hem dan aanroepen? En als zij nooit van Hem gehoord hebben, hoe kunnen zij dan in Hem geloven? Als niemand hun over Hem vertelt, hoe kunnen zij het dan horen?‘

Romeinen 10:14

Het vervolg

Volgende week 15 april is het de geboortedag van Corrie en ga ik weer verder met mijn blog over haar leven. In deze blog wil ik je vertellen op welke manier Corrie mijn leven beïnvloed heeft.

En jij?

Ik ben #benieuwd: Wist jij van de familie ten Boom dat ze zoveel pleegkinderen in huis hadden voordat de oorlog begon?

Corrie ten Boomhuis

In april 2022 ben ik samen met mijn gezin in het Corrie ten Boomhuis geweest. En ik vond het daar van begin tot eind, zo herkenbaar en bijzonder. Het was een emotionele ontmoeting. Het was net of Corrie, elk moment zou kunnen binnenwandelen. Dit kwam mede doordat onze gids, veel liefde voor de bezoekers, de familie ten Boom en voor de Here Jezus toonde. Als je in de mogelijkheid bent om te gaan, dan zou ik zeggen: Waar wacht je nog op?

Credits:

*De foto’s die ik voor mijn blog heb gebruikt, zijn afkomstig van: Stichting Corrie ten Boomhuis en Corrie ten Boom House — Kevin & Amanda (kevinandamanda.com) En alle teksten uit Corrie haar boek: ‘In het huis van mijn vader’.